Terugkijken

Het is algemeen bekend: Wanneer je ontspant, kun je ook beter terugkijken. Ik kijk terug op 6 weken chirurgie: boeiend, intens, inspirerend, frustrerend en wat al niet meer. Je maakt soms zonder blikken of blozen dagen van 12 uur. Dat hoort erbij: Hard werken!

Maar ik kijk niet alleen terug op de chirurgie in deze 6 weken. Ik kijk ook terug op de geneeskunde. Nog steeds is er geen vak wat ik liever wil beoefenen dan dit. Nog steeds is het ziekenhuis voor mij een mooie en intrigerende plek. En na dit coschap realiseer ik me de afhankelijke en kwetsbare positie waarin patiënten zich bevinden des te meer:

Ik denk aan de patiënten met gebroken tenen op de SEH en die met een enkel tape-je gemakkelijk weer op weg werden geholpen. Ik denk aan de patiënten die na een zware operatie op de IC kwamen te liggen, en die ik veel terug zag komen op de overdracht. Hoe zal het gaan met die patiënt die alleen nog maar op zijn buik kon liggen? Ligt hij inmiddels weer op zijn rug? Gaat het beter, is hij al bij bewustzijn? Hoe gaat het met die patiënt die niet naar zijn eigen geamputeerde tenen durfde te kijken? Ook ik vond de aanblik niet echt prettig, en de sterke lucht rook je al van verre. Is deze man hier inmiddels overheen gestapt, is de wond aan het helen? Hoe gaat het met die patiënt met een gebroken heup die licht delirant en dement was en aan het wachten op een plekje in het verzorgingstehuis? Wat een moeilijke situatie moet het zijn wanneer je langzaam zelf begint te realiseren dat je dement begint te worden, voor zowel partner als patiënt. Ik denk terug aan de patiënt met ernstig vaat lijden, en bij wie de wond (voor een bypass) veel pijn gaf. Allemaal zijn zij kwetsbaar.

Ja, het is terugkijken maar ook realiseren hoe bijzonder het eigenlijk is om gezond te zijn. Om dat voor mijzelf te benadrukken loop ik deze week iedere ochtend in alle vroegte hard. Even los van het feit of dit wel of niet fysiek goed voor me is, heb ik genoten van de zonsopgang, de hardlopers die net als ik zo gek waren om in alle vroegte door de stad te rennen, en de eenden die ik verwoed een Turks brood zag verschansen in de rivier.

Ja, deze periode doet mij realiseren dat dit is wat ik wil worden - arts. In deze weken ook bij de vertrouwde oncologie. Voor mij een prachtige patiënten groep door de soms ‘zware’ thematiek die er behandeld moet worden, en hun vaak grote motivatie om (terecht!) nog iets van het leven te willen maken.