Overtuigen

Ik heb mevrouw X een paar weken geleden gezien op de afdeling. Ze was opgenomen met onder andere een infectie aan haar been. Dat ze hier een infuus antibiotica (AB) voor moest krijgen was tot daar aan toe, maar aan extra scans, daar wilde ze echt niet aan beginnen: ‘Aan mijn lijf geen polonaise’, was haar motto. Maar die scan was nodig om na te gaan of de infectie zich verder had verspreid. En als dat het geval was, betekende dat langer doorbehandelen met AB.

Mevrouw X was van middelbare leeftijd en een niet heel opvallende verschijning: ze had grijs haar met lichte krulletjes, een ietwat verbeten gezicht, en een middelbaar gewicht (een BMI van ongeveer 20-21). Mevrouw vertelde dat ze situaties waarin ze in het ziekenhuis was beland voor antibiotica al vaker had meegemaakt: Hoe langer ze in het ziekenhuis verbleef, hoe ellendiger ze zich zou gaan voelen: Naar huis, dat was wat nodig was en waar ze naar verlangde.

Ik hoorde en zag het aan. Het leek mij ook niet meer dan logisch dat er een scan uitgevoerd zou gaan worden. Met een beetje goede wil zouden we mevrouw hier toch wel van moeten kunnen overtuigen?

Dat was wat verschillende zorgverleners ook dachten. Ook haar naaste omgeving werd er actief bij betrokken: Samen met haar echtgenoot moest mevrouw toch wel over die streep getrokken kunnen worden. Verschillende artsen zetten hun beste beentje voor: alleen wanneer die scan gedaan zou worden kon worden beoordeeld of ze voor de lange of korte AB-kuur zou moeten gaan; alleen dán kon worden bepaald of ze lang of kort in het ziekenhuis zou moeten blijven; alleen dán kon er door hen goede zorg worden geleverd…

Mevrouw ligt nog steeds in het ziekenhuis. Deze week ben ik 2 keer bij haar langs gelopen en ik zie een andere vrouw liggen. De verbeten uitdrukking is op haar gezicht verdwenen. Hier ligt een vrouw in al haar kwetsbaarheid. Wanneer ik haar vraag hoe het gaat, zegt ze simpelweg ‘niet goed’. De roodheid op haar been is nog niet helemaal weg, de ontstekingsmarkers in haar bloed blijken wat te zijn gestegen, en ze weet niet wat ze met zichzelf aan moet.

Ook ik voel me onthand. Ik zie dat alle zorgverleners hun best doen om het deze vrouw naar haar zin te maken, en de best mogelijke zorg leveren. Toch pakt het niet helemaal goed uit, en komt wat deze vrouw op die eerste dag verkondigde daadwerkelijk uit: ze verslechtert, en ligt langer in het ziekenhuis dan aanvankelijk was gepland. Mevrouw is uiteindelijk wél overtuigd, en is akkoord gegaan met de scan. Wat was hierin goede zorg? Of misschien is dat geen goede vraag; en is het beter te zeggen dat er soms simpelweg geen goed of fout is.