Cultuur

… Het is al even geleden. Achterin het lokaal zat ik, en ik sprak met een van mijn medestudenten over een tentamen voor de opleiding geneeskunde. Ik vroeg hoe het laatste tentamen was verlopen. Of het goed was gegaan. Ik zie nog voor me hoe ze haar telefoon pakte en hier iets in tikt: een 5.2. Ze durft het me niet hardop te vertellen. Het voorval is me nog lang bijgebleven.

… Ik spreek met een van mijn medestudenten over het verloop van de coschappen. Behalve ‘het is wel pittig’ of ‘leuk’, wordt er meestal niet veel over gerept. Bij doorpraten hoor ik dat het ook wel lastig was. De rapportage in het medisch dossier moest bijvoorbeeld steeds weer anders, afhankelijk van de arts-assistent die er die dag aanwezig was. Ze had eigenlijk een weekje eerder vakantie moeten hebben; Ze merkt dat ze niet meer zo helder was.

… Ik spreek met een van mijn medestudenten over de grote visites op de afdeling. Dit zijn de 1 of 2-wekelijkse bezoeken die er samen met de arts-assistenten en een van de opleiders op de afdeling wordt gemaakt. Alle bedden worden dan langsgelopen. Hij worstelt met het feit dat er soms over in plaats van met patiënten wordt gepraat in dit soort situaties. Een opmerking hierover valt niet altijd lekker.

Dit zijn geen onbekende verhalen. Het zijn situaties die daadwerkelijk voor kunnen komen tijdens de opleiding. Maar is het dan ook niet logisch dat een thema wat voor velen ook als zwaar, onbekend en met taboe wordt omgeven ook niet altijd veelvuldig aan de orde wordt gesteld? Ik bedoel hiermee de laatste levensfase en de dood. Dat deze patiënten op de afdeling liggen en in de spreekkamer komen is helder. Het is alleen de vraag in hoeverre er voldoende ruimte is om deze thematiek ook zelf aan te kaarten. Omdat er vaak zo weinig tijd is, en er snel gehandeld moet worden, gaat die tijd toch vooral uit naar het afhandelen van bestaande regelgeving. Ook bij het overlijden van een patiënt komt veel kijken. Maar, hoe belangrijk is het om juist op dit moment ook aandacht te besteden aan die andere aspecten van de geneeskunde? De nazorg van naasten is dan cruciaal! Ook de impact die een overlijden kan hebben op zorgverleners die lang voor deze patiënte hebben gezorgd kan heel groot zijn. Extra reflectie en educatie over deze vaak lastige momenten kunnen je ook in andere situaties helpen om stil te staan bij de patiënt. Situaties die voor jou als zorgverlener na maanden ziekenhuis geheel vanzelfsprekend zijn geworden. Maar dat eigenlijk niet zouden moeten zijn.

Heel mooi dat hier vanaf volgend jaar meer aan gewerkt zal gaan worden binnen de opleiding!        

Zie ook:

https://sanderdehosson.webnode.nl/opleiding/ [met overige referenties] 

van der Wel MC, Sonke GS, Keijzers G. Kritische dokters en cognitieve bias. NTvG; 2018;162:D3604